บทความสำนักงานประมงจังหวัดพังงา

จังหวัดพังงาร่วมกับเหล่ากาชาดพังงา ได้กำหนดจัดงาน “เมืองแห่งความสุขและงานกาชาด จังหวัดพังงา ประจำปี 2564” ในระหว่างวันที่ 1 - 10 เมษายน 2564 ณ บริเวณสนามหน้าศาลากลาง จังหวัดพังงา (หลังเก่า) โดยจังหวัดพังงา ได้มอบหมายให้หน่วยงานในสังกัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์จังหวัดพังงา โดยสำนักงานเกษตรจังหวัดพังงา และสำนักงานประมงจังหวัดพังงา ดำเนินการจัดการประกวดผลผลิตทางการเกษตร ในวันที่ 1 เมษายน 2564 ณ ศาลาเขาช้าง อ.เมืองพังงา จ.พังงา

การแข่งขันประกวดปลากัดสวยงาม จำนวน 2 ประเภท ได้แก่ ปลากัดครีบสั้น หางพระจันทร์ ทุกประเภทสี และประเภทปลากัดป่าภาคใต้

ท่านผู้ว่าราชการจังหวัดพังงา นายจำเริญ ทิพญพงศ์ธาดา มอบโล่รางวัล

พร้อมประกาศนียบัตร และเงินรางวัล ให้แก่ผู้ชนะการประกวดผลผลิตทางการเกษตรในงาน

“เมืองแห่งความสุขและงานกาชาดจังหวัดพังงา ประจำปี 2564”

การประแข่งขันประกวดปลากัดสวยงาม จำนวน 2 ประเภท ผลการประกวด มีดังนี้

ประเภทปลากัดครีบสั้น หางพระจันทร์ครึ่งดวง ทุกประเภทสี

รางวัลชนะเลิศ ด.ญ ศุภกานต์ พัฒโนทัย ได้รับเงินรางวัล 2,000 บาท พร้อมโล่รางวัล

รางวัลรองชนะเลิศ อันดับที่ 1 นางสาวกัญญารัตน์ สัตบุญ ได้รับเงินรางวัล 1,000 บาท พร้อมโล่รางวัล

รางวัลรองชนะเลิศ อันดับที่ 2 นายณัฐภาส นิมานนท์ ได้รับเงินรางวัล 500 บาท พร้อมโล่รางวัล

ประเภทปลากัดป่าภาคใต้

รางวัลชนะเลิศ นายพงศภัค โชติกะ ได้รับเงินรางวัล 2,000 บาท พร้อมโล่รางวัล

รางวัลรองชนะเลิศ อันดับที่ 1 นายธีรภัทร ศรีเพ็ชร ได้รับเงินรางวัล 1,000 บาท พร้อมโล่รางวัล

รางวัลรองชนะเลิศ อันดับที่ 2 นายณัฐภาส นิมานนท์ ได้รับเงินรางวัล 500 บาท พร้อมโล่รางวัล

จังหวัดพังงาร่วมกับเหล่ากาชาดพังงา ได้กำหนดจัดงาน “เมืองแห่งความสุขและงานกาชาด จังหวัดพังงา ประจำปี 2564” ในระหว่างวันที่ 1 - 10 เมษายน 2564 ณ บริเวณสนามหน้าศาลากลาง จังหวัดพังงา (หลังเก่า) โดยจังหวัดพังงา ได้มอบหมายให้หน่วยงานในสังกัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์จังหวัดพังงา โดยสำนักงานเกษตรจังหวัดพังงา และสำนักงานประมงจังหวัดพังงา ดำเนินการจัดการประกวดผลผลิตทางการเกษตร ในวันที่ 1 เมษายน 2564 ณ ศาลาเขาช้าง อ.เมืองพังงา จ.พังงา

การแข่งขันประกวดปลากัดสวยงาม จำนวน 2 ประเภท ได้แก่ ปลากัดครีบสั้น หางพระจันทร์ ทุกประเภทสี และประเภทปลากัดป่าภาคใต้

ท่านผู้ว่าราชการจังหวัดพังงา นายจำเริญ ทิพญพงศ์ธาดา มอบโล่รางวัล

พร้อมประกาศนียบัตร และเงินรางวัล ให้แก่ผู้ชนะการประกวดผลผลิตทางการเกษตรในงาน

“เมืองแห่งความสุขและงานกาชาดจังหวัดพังงา ประจำปี 2564”

การประแข่งขันประกวดปลากัดสวยงาม จำนวน 2 ประเภท ผลการประกวด มีดังนี้

ประเภทปลากัดครีบสั้น หางพระจันทร์ครึ่งดวง ทุกประเภทสี

รางวัลชนะเลิศ ด.ญ ศุภกานต์ พัฒโนทัย ได้รับเงินรางวัล 2,000 บาท พร้อมโล่รางวัล

รางวัลรองชนะเลิศ อันดับที่ 1 นางสาวกัญญารัตน์ สัตบุญ ได้รับเงินรางวัล 1,000 บาท พร้อมโล่รางวัล

รางวัลรองชนะเลิศ อันดับที่ 2 นายณัฐภาส นิมานนท์ ได้รับเงินรางวัล 500 บาท พร้อมโล่รางวัล

ประเภทปลากัดป่าภาคใต้

รางวัลชนะเลิศ นายพงศภัค โชติกะ ได้รับเงินรางวัล 2,000 บาท พร้อมโล่รางวัล

รางวัลรองชนะเลิศ อันดับที่ 1 นายธีรภัทร ศรีเพ็ชร ได้รับเงินรางวัล 1,000 บาท พร้อมโล่รางวัล

รางวัลรองชนะเลิศ อันดับที่ 2 นายณัฐภาส นิมานนท์ ได้รับเงินรางวัล 500 บาท พร้อมโล่รางวัล

จังหวัดพังงาร่วมกับเหล่ากาชาดพังงา ได้กำหนดจัดงาน “เมืองแห่งความสุขและงานกาชาด จังหวัดพังงา ประจำปี 2564” ในระหว่างวันที่ 1 - 10 เมษายน 2564 ณ บริเวณสนามหน้าศาลากลาง จังหวัดพังงา (หลังเก่า) โดยจังหวัดพังงา ได้มอบหมายให้หน่วยงานในสังกัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์จังหวัดพังงา โดยสำนักงานเกษตรจังหวัดพังงา และสำนักงานประมงจังหวัดพังงา ดำเนินการจัดการประกวดผลผลิตทางการเกษตร ในวันที่ 1 เมษายน 2564 ณ ศาลาเขาช้าง อ.เมืองพังงา จ.พังงา

การแข่งขันประกวดปลากัดสวยงาม จำนวน 2 ประเภท ได้แก่ ปลากัดครีบสั้น หางพระจันทร์ ทุกประเภทสี และประเภทปลากัดป่าภาคใต้

ท่านผู้ว่าราชการจังหวัดพังงา นายจำเริญ ทิพญพงศ์ธาดา มอบโล่รางวัล

พร้อมประกาศนียบัตร และเงินรางวัล ให้แก่ผู้ชนะการประกวดผลผลิตทางการเกษตรในงาน

“เมืองแห่งความสุขและงานกาชาดจังหวัดพังงา ประจำปี 2564”

การประแข่งขันประกวดปลากัดสวยงาม จำนวน 2 ประเภท ผลการประกวด มีดังนี้

ประเภทปลากัดครีบสั้น หางพระจันทร์ครึ่งดวง ทุกประเภทสี

รางวัลชนะเลิศ ด.ญ ศุภกานต์ พัฒโนทัย ได้รับเงินรางวัล 2,000 บาท พร้อมโล่รางวัล

รางวัลรองชนะเลิศ อันดับที่ 1 นางสาวกัญญารัตน์ สัตบุญ ได้รับเงินรางวัล 1,000 บาท พร้อมโล่รางวัล

รางวัลรองชนะเลิศ อันดับที่ 2 นายณัฐภาส นิมานนท์ ได้รับเงินรางวัล 500 บาท พร้อมโล่รางวัล

ประเภทปลากัดป่าภาคใต้

รางวัลชนะเลิศ นายพงศภัค โชติกะ ได้รับเงินรางวัล 2,000 บาท พร้อมโล่รางวัล

รางวัลรองชนะเลิศ อันดับที่ 1 นายธีรภัทร ศรีเพ็ชร ได้รับเงินรางวัล 1,000 บาท พร้อมโล่รางวัล

รางวัลรองชนะเลิศ อันดับที่ 2 นายณัฐภาส นิมานนท์ ได้รับเงินรางวัล 500 บาท พร้อมโล่รางวัล

  กลุ่มพัฒนาและส่งเสริมอาชีพการประมง สำนักงานประมงจังหวัดพังงา ลงพื้นที่อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา เพื่อประชาสัมพันธ์การขอรับรองมาตรฐานการทำการประมงพื้นบ้านอย่างยั่งยืนและการแปรรูปสินค้าประมงแก่เกษตรกรกลุ่มแปรรูปสัตว์น้ำปลาหวานปลาเค็มบ้านอ่าวมะขาม กลุ่มฟื้นฟูอาชีพประมงพื้นบ้านอ่าวมะขาม กลุ่มประมงพื้นบ้านสัตว์น้ำเกษตรอินทรีย์ ตำบลคลองเคียน อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา สอบถามผลกระทบในการจำหน่ายสินค้าสัตว์น้ำและ ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำของผู้ประกอบการและประชาสัมพันธ์การขยายเวลาลง เลี้ยงกุ้งตามโครงการเพิ่มขีดความสามารถด้านการผลิตและการตลาดกุ้ง ทะเล ฯ ซึ่งเกษตรกรให้ความเห็นว่าตลาดสินค้าประมง(กลุ่มผู้บริโภคในกรุงเทพ ฯ) ยังมีความมั่นใจในสินค้าสัตว์น้ำและ ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำจากจังหวัดพังงา ทั้งนี้ได้แนะนำให้ผู้ประกอบการควบคุม สุขอนามัยเพื่อลดการปนเปื้อนไวรัส COVID -19 (ภาพกิจกรรม)2021-01-11 | 

  กลุ่มพัฒนาและส่งเสริมอาชีพการประมง สำนักงานประมงจังหวัดพังงา ลงพื้นที่อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา เพื่อประชาสัมพันธ์การขอรับรองมาตรฐานการทำการประมงพื้นบ้านอย่างยั่งยืนและการแปรรูปสินค้าประมงแก่เกษตรกรกลุ่มแปรรูปสัตว์น้ำปลาหวานปลาเค็มบ้านอ่าวมะขาม กลุ่มฟื้นฟูอาชีพประมงพื้นบ้านอ่าวมะขาม กลุ่มประมงพื้นบ้านสัตว์น้ำเกษตรอินทรีย์ ตำบลคลองเคียน อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา สอบถามผลกระทบในการจำหน่ายสินค้าสัตว์น้ำและ ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำของผู้ประกอบการและประชาสัมพันธ์การขยายเวลาลง เลี้ยงกุ้งตามโครงการเพิ่มขีดความสามารถด้านการผลิตและการตลาดกุ้ง ทะเล ฯ ซึ่งเกษตรกรให้ความเห็นว่าตลาดสินค้าประมง(กลุ่มผู้บริโภคในกรุงเทพ ฯ) ยังมีความมั่นใจในสินค้าสัตว์น้ำและ ผลิตภัณฑ์สัตว์น้ำจากจังหวัดพังงา ทั้งนี้ได้แนะนำให้ผู้ประกอบการควบคุม สุขอนามัยเพื่อลดการปนเปื้อนไวรัส COVID -19 (ภาพกิจกรรม)2021-01-11 | 

ในวันพุธที่ 9 ธันวาคม 2563 เวลา 09.00 – 10.30 น.วันต่อต้านคอร์รัปชันสากล (ประเทศไทย)

วันที่ 9 ธันวาคม 2563 เวลา 13.00 น. นางสาวจาฏุพัจน์ สวัสดิ์วง์ ประมงอำเภอตะกั่วป่า ร่วมกับนายอดิเรก เอกเพชร หัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปรามประมงทะเลท้ายเหมือง (พังงา) ชี้แจง พ.ร.บ การประมง,การขึ้นทะเบียนทำการประมงและการขึ้นทะเบียนองค์กรชุมชนประมงท้องถิ่น ณ.ศาลาหมู่บ้าน.หมู่ที่ 9 ตำบลบางนายสี อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา

วันที่ 5 ธันวาคม 2563 สนง. ประมงอำเภอตะกั่วป่า ร่วมกับหน่วยงานกระทรวงเกษตรและสหกรณ์อำเภอตะกั่วป่า จัดนิทรรศการโครงการเกษตรทฤษฏใหม่

เรียน  รรก. ประมงจังหวัดพังงา
       วันที่  4  ธันวาคม  2563   ประมงอำเภอคุระบุรี  ร่วมกับองค์การบริหารส่วนตำบลแม่นางขาว  ผู้นำท้องที่ ม.1  ต.แม่นางขาว อ.คุระบุรี จ.พังงา ร่วมจัดกิจกรรมปล่อยพันธุ์สัตว์น้ำ จำนวน  100,000  ตัว เนื่องในโอกาสวันพ่อแห่งชาติประจำปี  2563  ณ ฝายบางหมาน  บ้านทับช้าง โดยมีนายวิจารณ์   จุนทวิจิตร  นายอำเภอคุระบุรี  เป็นประธาน

วันที่ ๓๐ มิถุนายน ๒๕๖๓ เวลา ๑๓.๓๐ น. นายเจริญไชย ศรีสุวรรณ์ หัวหน้ากลุ่มบริหารจัดการด้านการประมง สำนักงาน

ประมงจังหวัดพังงา พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ ประมงอำภอท้ายเหมือง เจ้าหน้าที่หน่วยป้องกันและปราบปรามประมงทะเล

เกาะสิมิลัน และผู้แทนเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ร่วมประชุมรับฟังความคิดเห็นของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียเพื่อออก

ประกาศคณะกรรมการประมงประจำจังหวัดพังงา เรื่อง การกำหนดพื้นที่สำหรับกิจการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำควบคุมประเภท

การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำในกระชัง การเพาะเลี้ยงหอยทะเล การห้ามใช้เครื่องมืออวนหรือข่ายประกอบเครื่องมือกระทั้งน้ำในเขต

ทะเลชายฝั่งจังหวัดพังงา และการกำหนดเขตทะเลชายฝั่งจังหวัดพังงา ณ ศาลาประชาคมที่ว่าการอำภอท้ายเหมือง จังหวัด

พังงา โดยมีนายยงยุทธ จิตสำรวย นายอำเภอ ท้ายเหมือง ให้เกียรติมาเป็นประธานการประชุม

ปูทะเลที่เราเรียกตัวปูนั้นก็คือ ส่วนหัวกับส่วนอกซึ่งรวมกันเรียกว่า Cephalothrorax ส่วนนี้จะมีกระดองห่อหุ้มไว้ สำหรับส่วนท้องของปูได้เปลี่ยนแปลงไปเป็นแผ่นบาง ๆ ที่เรียกว่า "จับปิ้ง"พับอยู่ใต้กระดอง ซึ่งใช้แยกเพศได้คือ ในเพศเมียจับปิ้งจะมีลักษณะกว้างปลายมนกลม ส่วนตัวผู้มีรูปเรียวและแคบแต่ตัวเมียที่ขณะยังเล็กอยู่จะเป็นรูปสามเหลี่ยมคล้ายตัวผู้จึงเข้าใจผิดและเรียกว่า ปูกระเทย

ปูทะเลมีขา 5 คู่ ขาคู่แรกอยู่หน้าสุดมีขนาดใหญ่ เรียกว่า "ก้ามปู" ขาคู่ที่2-4 มีลักษณะปลายสุดแหลมเรียกว่า "ขาเดิน" ส่วนขาคู่ที่ 5 เรียกว่า "ขาว่ายน้ำ" ตอนปลายสุดมีลักษณะคล้ายใบพาย ปูทะเลมีเลือดสีฟ้าใส ๆมีสารประกอบขอพวกทองแดงปนอยู่

 วงจรชีวิตของปูทะเล
ปูทะเลใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในป่าชายเลน ยกเว้นปูเพศเมียจะมีการอพยพไปวางไข่ในทะเล ในวงจรชีวิตพบว่าปูทะเลเมื่อถึงวัยเจริญพันธุ์มีการจับคู่ผสมพันธุ์ ต่อมาเพศเมียจะเดินทางสู่ทะเล เพื่อวางไข่ ลูกปูวัยอ่อนระยะแรกคือ ระยะซูเอีย (Zoea) จะล่องลอยเข้าหาฝั่งด้วยคลื่นและกระแสน้ำ ในขณะเดียวกันก็ได้พัฒนาเป็นระยะเมกกาโลป้า (Megalopa) และลอกคราบเป็นตัวปูที่เรียกว่า Young Crab ซึ่งมีลักษณะเหมือนปูตัวเต็มวัยก็จะอาศัยอยู่บริเวณป่าชายเลน 
จนถึงวัยเจริญพันธุ์จะมีการผสมพันธุ์และตัวเมียก็จะเดินทางออกไปวางไข่ในทะเลต่อไป

การเจริญเติบโต
ปูทะเลจะเจริญเติบโตต้องมีการลอกคราบ เนื่องจากกระดองของปูเป็นสารประกอบพวกหินปูนที่มีความแข็งแรงมาก จึงไม่สามารถยืดขยายขนาดได้ เมื่อเจริญเติบโตจนมีเนื้อแน่นเต็มกระดองก็จะลอกคราบ เพื่อขยายขนาดและสร้างกะดองใหม่มาแทนที่ ระยะเวลาในการลอกคราบของปู จะเพิ่มมากขึ้นตามอายุของปู เมื่อปูลอกคราบใหม่ ๆ นั้นกระดองใหม่จะนิ่ม ผิวเปลือกย่น เรียกว่า "ปูนิ่ม" ซึ่งต่อมาลำตัวจะค่อย ๆ ตึงและแข็งขึ้น

 ความสำคัญ
ปูทะเลเป็นสัตว์น้ำกร่อย ที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจชนิดหนึ่ง เพราะปริมาณการจับในปี 2535-2539 มีจำนวน 4,243-6,200 ตัน คิดเป็นมูลค่า 358.0-700.8 ล้านบาท ปูทะเลจะพบอยู่ตามบริเวณชายฝั่งทั่วไป ทั้งด้านฝั่งอ่าวไทยและฝั่งทะเลอันดามัน ปัจจุบันพบมากในบางแหล่งเท่านั้น เช่น บริเวณอ่าวไทยพบมากที่จังหวัด ตราด จันทบุรี ชุมพร นครศรีธรรมราช และสุราษฎร์ธานี ส่วนทางฝั่งอันดามันพบที่ ระนอง พังงา ตรัง กระบี่ และสตูล แต่มีปริมาณการจับลดลงเป็นลำดับ

ชนิดของปูทะเลในประเทศไทย
ชนิดของปูทะเลที่พบในประเทศไทย พอจำแนกได้ 3 ชนิดคือ
1. ปูดำหรือที่มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าปูทองแดง พบว่าก้ามมีสีแดงเข้มปนดำไม่มีจุด หนามระหว่างตาจะเป็นสามเหลี่ยมมุมป้านปลายหนามมน โดยทั่วไปจะพบว่ามีขนาดเล็กถึงกลาง
2. ปูขาวหรือมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าปูทองหลาง พบก้ามมีสีเหลืองอ่อน มีจุดสีฟ้าเขียว หนามระหว่างตาจะเป็นสามเหลี่ยมหน้าจั่วปลายหนามแหลม โดยทั่วไปจะพบว่ามีขนาดใหญ่
3. ปูเขียวชาวบ้านมักจะเรียกว่าปูทองหลางเช่นเดียวกับปูขาว โดยทั่วไปพบว่ามีขนาดใหญ่ที่สุดในจำนวน 3 ชนิด ที่สังเกตได้ชัดเจนคือ ก้ามมีสีม่วงอ่อนถึงม่วงเข้ม หนามระหว่างตาจะเป็นสามเหลี่ยมหน้าจั่วปลายมน แต่พบว่าชนิดนี้มีปริมาณน้อยมาก

 การเพาะเลี้ยงปูทะเล
การเพาะเลี้ยงปูทะเลได้เริ่มมานานแล้ว แต่ที่เขียนเป็นรายงานตั้งแต่ปี พ.ศ. 2511 โดยการเลี้ยงในร่องสวนและมีการพัฒนามาตามลำดับ ปัจจุบันนี้การเลี้ยงที่สามารถทำรายได้ให้แก่เกษตรกรมี 2 ประเภทคือ


ภาพจาก https://maanow.com/

 

1. การขุนปูทะเล
การขุนปู หมายถึง การนำพันธุ์ปูทะเลที่มีเนื้อน้อย (ผอมหรือโพรก) มาขุนด้วยอาหาร จนมีเนื้อแน่น (อ้วนหรือแน่น) โดยไม่มีการลอกคราบ หากเป็นปูเพศเมียก็สามารถมีไข่ในกระดองเต็มมากขึ้นด้วย ระยะเวลาที่ใช้ขุนประมาณ 15-25 วัน สำหรับขนาดใช้ขุนควรมีน้ำหนักตัวปูเกิน 200 กรัมขึ้นไป และมีระยางค์ครบถ้วนสมบูรณ์หลักในการพิจารณาเลือกทำเลในการสร้างบ่อเลี้ยงมีดังนี้
- เป็นบริเวณที่น้ำมีความเค็ม 10-30 ส่วนในพันส่วน มีน้ำหมุนเวียนถ่ายเทสะดวก
- เป็นที่น้ำไม่ท่วมบ่อ ขณะน้ำทะเลมีระดับสูงสุด และสามารถระบายน้ำได้แห้ง เมื่อน้ำลงต่ำสุด
- มีระบบสาธารณูปโภค สาธารณูปการ และการคมนาคมสะดวก
- สภาพดินเป็นดินเหนียว หรือดินเหนียวปนทราย ที่สามารถเก็บน้ำได้ดี
- เป็นแหล่งที่จัดหาพันธุ์ปูทะเลได้สะดวก
- เป็นบริเวณที่ปลอดภัยจากมิจฉาชีพ และมลภาวะที่เป็นพิษ
 การสร้างบ่อ
การสร้างบ่อจะขุดเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้ามีขนาดระหว่าง 400-1600 ตร.ม. บนคันบ่อจะล้อมรั้วด้วยไม้ไผ่หรืออวนมุ้งเขียว บ่อที่นิยมมักจะมีขนาดเล็กเนื่องจากสะดวกต่อการจัดการและพอเหมาะกับพันธุ์ปูที่หามาได้ในแต่ละครั้งพันธุ์ปูและการปล่อยปูลงเลี้ยงพันธุ์ปูควรมีขนาดตั้งแต่ 8.5 เซนติเมตร หรือน้ำหนัก 200 กรัมขึ้นไป และมีระยางค์ครบถ้วนสมบูรณ์ ก่อนที่จะทำการปล่อยปูลงเลี้ยงควรมีการปรับสภาพของปูให้เข้ากับน้ำในบ่อ โดยการใช้น้ำในบ่อเลี้ยงรดตัวปูให้ชุ่ม จากนั้นจึงตัดเชือกมัดปูออกแล้วปล่อย การปล่อยควรเป็นเวลาเช้าหรือเย็น
 การให้อาหาร
อาหารที่ใช้เลี้ยงขุนปู คือ ปลาเป็ด อัตราการให้อาหาร 5-10 เปอร์เซ็นต์ หรือจะนับจำนวนชิ้นมากกว่าจำนวนปูที่ปล่อยประมาณ 20 เปอร์เซ็นต์ แต่ถ้าให้หอยกะพงจะให้ในอัตรา 20-40 เปอร์เซ็นต์ของน้ำหนักตัว การให้อาหารจะให้วันละ 1 ครั้ง ในตอนเย็นโดยหว่านให้ทั่วบ่อ 
 ระยะเวลาเลี้ยง การดูแล และการเก็บเกี่ยวผลผลิต
ระยะเวลาในการขุนปู จะใช้ระยะเวลาประมาณ 15-25 วัน จึงสามารถเก็บผลผลิตได้ ในระหว่างการขุน จะต้องหมั่นถ่ายเปลี่ยนน้ำ และสังเกตการขึ้นตลิ่งของปูซึ่งแสดงว่าน้ำหรือพื้นบ่อเสีย ต้องรีบทำการแก้ไข สำหรับการจับปูมีหลายวิธีเช่น การใช้หยอง ลอบปู ใช้สวิงด้ามยาวจับปูขณะเล่นน้ำใหม่หน้าประตูน้ำ ใช้คราดและสวิงจับปูขณะน้ำแห้งบ่อ ใช้ตะขอเกี่ยวปูในรู เป็นต้น สำหรับอัตราการตายช่วงการขุนอยู่ระหว่าง 2-5 เปอร์เซ็นต์

 

ภาพจาก https://ifreethai.com/

 

 

2. การเลี้ยงปูนิ่ม
เนื่องจากชาวประมงมีการจับปูขนาดเล็กขึ้นมาจำหน่ายในราคาถูก คือขนาดต่ำกว่า 120 กรัม ซึ่งเกษตรกรจะขายในราคา 20-40 บาท/กก. จึงคิดหาวิธีการเลี้ยงปูทะเลนิ่มขึ้นเพื่อเพิ่มมูลค่าของทรัพยากรปูทะเลในธรรมชาติ กล่าวคือนำปูเล็กมาเลี้ยงประมาณ 1-3 เดือน ปูลอกคราบเป็นปูนิ่มทำให้มีมูลค่าเพิ่มเป็น 150-200 บาท/กก. และประการที่ 2 เพื่อให้การรับประทานปูง่ายขึ้น เพราะสามารถรับประทานได้ทั้งตัวการเลี้ยงปูนิ่มนี้เกษตรกรสามารถนำไปปฏิบัติได้แล้วในหลายพื้นที่ เช่น ระนอง สุราษฎร์ธานี ชุมพร พังงา ภูเก็ต สตูล สมุทรปราการ สมุทรสาคร และจันทบุรี
 การสร้างบ่อและการทำแพรองรับตะกร้า
การเลี้ยงปูนิ่มจะสร้างบ่อเช่นเดียวกับบ่อเลี้ยงกุ้งทั้งขนาดและรูปบ่อ แต่มีทางเดินบริเวณกลางบ่อ เพื่อสะดวกในการตรวจเช็คปูนิ่มและให้อาหารสำหรับการสร้างแพ ใช้ท่อ PVC มีเส้นผ่าศูนย์กลางตั้งแต่ 1-2 นิ้ว มาต่อกันเป็นแพยาว 5-10 เมตร เพื่อรองรับตะกร้าที่มีความกว้างเท่ากับ 22.5 เซนติเมตรยาว 30 เซนติเมตร สูง 15.1 เซนติเมตร
 พันธุ์ปูและการปล่อยปูลงเลี้ยง
พันธุ์ปูควรมีขนาดระหว่าง 6.5-7.5 เซนติเมตร และแข็งแรงมาเลี้ยง ก่อนที่จะทำการปล่อยปูลงเลี้ยงในตะกร้าควรมีการปรับสภาพของปูให้เข้ากับแหล่งน้ำที่จะเลี้ยง เช่นเดียวกับการขุนปู จากนั้นจึงตัดเชือกมัดปูออกแล้วปล่อยลงตะกร้าและใช้ตะกร้าอีกใบหนึ่งครอบมัดด้วยเชือกให้สามารถเปิดได้สะดวกใส่ปู1 ตัว/ 1 ตะกร้า ส่วนด้านบนของตะกร้ามีช่องเพื่อให้อาหาร นำตะกร้าที่บรรจุปูไปวางเลี้ยงบนแพที่เตรียมไว้
 การให้อาหาร
อาหารที่ใช้เลี้ยงปูคือ ปลาเป็ดสับเป็นชิ้น ๆ มีขนาด 1-2 นิ้ว การให้อาหารจะให้ตัวละ 1-2 ชิ้นและวันละ 1 ครั้ง
 ระยะเวลาการเลี้ยง
ระยะเวลาในการเลี้ยงปูของแต่ละชุด จะใช้เวลาประมาณ 3 เดือน จึงสามารถเก็บผลผลิตได้เกือบทั้งหมด แต่เกษตรกรนิยมใส่ปูทดแทนที่ว่างทันทีเพื่อประหยัดเวลาและพื้นที่
 การดูแล และการเก็บเกี่ยวผลผลิต
หลังจากปล่อยปูลงเลี้ยง จะต้องตรวจปูลอกคราบในวันถัดไป และเมื่อเลี้ยงได้ประมาณ 1 เดือน ปูจะเริ่มลอกคราบจำนวนมาก การตรวจและเก็บปูนิ่มจะดูทุก 4 ชั่วโมง เพราะปูที่ลอกคราบไปแล้วประมาณ 6 ชั่วโมงกระดองจะเริ่มแข็ง ไม่สามารถจำหน่ายได้ การตรวจเก็บปูนิ่ม จะสังเกตจากตะกร้าใดมีปูอยู่ 2 ตัว แสดงว่าปูลอกคราบแล้วต้องรีบทำการเก็บทันที นำไปแช่น้ำจืดที่สะอาดและใส่ภาชนะบรรจุเก็บที่อุณหภูมิไม่เกินกว่า -18 องศาเซลเซียส เพื่อให้คงความสดไว้เป็นระยะเวลานานหรือเก็บไว้ในช่องแช่แข็งในตู้เย็นประจำบ้านหรือตู้แช่ไอศครีม เพื่อรอการจำหน่ายสำหรับอัตราการตายระหว่างการเลี้ยงอยู่ระหว่าง 6-10 เปอร์เซ็นต์
 การนำไปประกอบอาหาร
ในการนำปูนิ่มไปประกอบอาหารนั้น ผู้ประกอบอาหารสามารถทำได้มากมายหลายประการ เช่น ปูนิ่มทอดกระเทียมพริกไทย ปูนิ่มชุบแป้งทอด ปูนิ่มพล่าต้มยำปูนิ่ม ปูนิ่มผัดผงกระหรี่ ปูนิ่มอบวุ้นเส้น ปูนิ่มสามรส ปูนิ่มจานร้อน พะแนงปูนิ่ม ปูนิ่มนึ่งนมสดและอื่น ๆ อีกมากมายอีกทั้งยังสามารถคิดค้นดัดแปลงเป็นอาหารแบบต่าง ๆ ได้ตามความประสงค์ไม่ว่าจะเป็นอาหารไทย จีน ฝรั่ง หรือแม้แต่อาหารญี่ปุ่นก็สามารถปรุงได้อย่างมีรสชาติและเอร็ดอร่อย
เนื่องจากชาวประมงมีการจับปูขนาดเล็กขึ้นมาจำหน่ายในราคาถูก คือขนาดต่ำกว่า 120 กรัม ซึ่งเกษตรกรจะขายในราคา 20-40 บาท/กก. จึงคิดหาวิธีการเลี้ยงปูทะเลนิ่มขึ้นเพื่อเพิ่มมูลค่าของทรัพยากรปูทะเลในธรรมชาติ กล่าวคือนำปูเล็กมาเลี้ยงประมาณ 1-3 เดือน ปูลอกคราบเป็นปูนิ่มทำให้มีมูลค่าเพิ่มเป็น 150-200 บาท/กก. และประการที่ 2 เพื่อให้การรับประทานปูง่ายขึ้น เพราะสามารถรับประทานได้ทั้งตัวการเลี้ยงปูนิ่มนี้เกษตรกรสามารถนำไปปฏิบัติได้แล้วในหลายพื้นที่ เช่น ระนอง สุราษฎร์ธานี ชุมพร พังงา ภูเก็ต สตูล สมุทรปราการ สมุทรสาคร และจันทบุรี
 การสร้างบ่อและการทำแพรองรับตะกร้า
การเลี้ยงปูนิ่มจะสร้างบ่อเช่นเดียวกับบ่อเลี้ยงกุ้งทั้งขนาดและรูปบ่อ แต่มีทางเดินบริเวณกลางบ่อ เพื่อสะดวกในการตรวจเช็คปูนิ่มและให้อาหารสำหรับการสร้างแพ ใช้ท่อ PVC มีเส้นผ่าศูนย์กลางตั้งแต่ 1-2 นิ้ว มาต่อกันเป็นแพยาว 5-10 เมตร เพื่อรองรับตะกร้าที่มีความกว้างเท่ากับ 22.5 เซนติเมตรยาว 30 เซนติเมตร สูง 15.1 เซนติเมตร
 พันธุ์ปูและการปล่อยปูลงเลี้ยง
พันธุ์ปูควรมีขนาดระหว่าง 6.5-7.5 เซนติเมตร และแข็งแรงมาเลี้ยง ก่อนที่จะทำการปล่อยปูลงเลี้ยงในตะกร้าควรมีการปรับสภาพของปูให้เข้ากับแหล่งน้ำที่จะเลี้ยง เช่นเดียวกับการขุนปู จากนั้นจึงตัดเชือกมัดปูออกแล้วปล่อยลงตะกร้าและใช้ตะกร้าอีกใบหนึ่งครอบมัดด้วยเชือกให้สามารถเปิดได้สะดวกใส่ปู1 ตัว/ 1 ตะกร้า ส่วนด้านบนของตะกร้ามีช่องเพื่อให้อาหาร นำตะกร้าที่บรรจุปูไปวางเลี้ยงบนแพที่เตรียมไว้
 การให้อาหาร
อาหารที่ใช้เลี้ยงปูคือ ปลาเป็ดสับเป็นชิ้น ๆ มีขนาด 1-2 นิ้ว การให้อาหารจะให้ตัวละ 1-2 ชิ้นและวันละ 1 ครั้ง
 ระยะเวลาการเลี้ยง
ระยะเวลาในการเลี้ยงปูของแต่ละชุด จะใช้เวลาประมาณ 3 เดือน จึงสามารถเก็บผลผลิตได้เกือบทั้งหมด แต่เกษตรกรนิยมใส่ปูทดแทนที่ว่างทันทีเพื่อประหยัดเวลาและพื้นที่
 การดูแล และการเก็บเกี่ยวผลผลิต
หลังจากปล่อยปูลงเลี้ยง จะต้องตรวจปูลอกคราบในวันถัดไป และเมื่อเลี้ยงได้ประมาณ 1 เดือน ปูจะเริ่มลอกคราบจำนวนมาก การตรวจและเก็บปูนิ่มจะดูทุก 4 ชั่วโมง เพราะปูที่ลอกคราบไปแล้วประมาณ 6 ชั่วโมงกระดองจะเริ่มแข็ง ไม่สามารถจำหน่ายได้ การตรวจเก็บปูนิ่ม จะสังเกตจากตะกร้าใดมีปูอยู่ 2 ตัว แสดงว่าปูลอกคราบแล้วต้องรีบทำการเก็บทันที นำไปแช่น้ำจืดที่สะอาดและใส่ภาชนะบรรจุเก็บที่อุณหภูมิไม่เกินกว่า -18 องศาเซลเซียส เพื่อให้คงความสดไว้เป็นระยะเวลานานหรือเก็บไว้ในช่องแช่แข็งในตู้เย็นประจำบ้านหรือตู้แช่ไอศครีม เพื่อรอการจำหน่ายสำหรับอัตราการตายระหว่างการเลี้ยงอยู่ระหว่าง 6-10 เปอร์เซ็นต์
 การนำไปประกอบอาหาร
ในการนำปูนิ่มไปประกอบอาหารนั้น ผู้ประกอบอาหารสามารถทำได้มากมายหลายประการ เช่น ปูนิ่มทอดกระเทียมพริกไทย ปูนิ่มชุบแป้งทอด ปูนิ่มพล่าต้มยำปูนิ่ม ปูนิ่มผัดผงกระหรี่ ปูนิ่มอบวุ้นเส้น ปูนิ่มสามรส ปูนิ่มจานร้อน พะแนงปูนิ่ม ปูนิ่มนึ่งนมสดและอื่น ๆ อีกมากมายอีกทั้งยังสามารถคิดค้นดัดแปลงเป็นอาหารแบบต่าง ๆ ได้ตามความประสงค์ไม่ว่าจะเป็นอาหารไทย จีน ฝรั่ง หรือแม้แต่อาหารญี่ปุ่นก็สามารถปรุงได้อย่างมีรสชาติและเอร็ดอร่อย

 

 

 


 การเพาะพันธุ์ปูทะเล
เนื่องจากการจับปูทะเลขึ้นมาเป็นจำนวนมาก ทำให้ปริมาณปูในธรรมชาติลดน้อยลง จึงจำเป็นต้องมีการเพาะพันธุ์ปูทะเลขึ้นเพื่อปล่อยลงแหล่งน้ำธรรมชาติให้ชาวประมงมีอาชีพจับปูต่อไปและช่วยสนับสนุนพันธุ์ปูแก่เกษตรกรผู้เลี้ยงปูทะเลให้สามารถดำเนินกิจกรรมการเลี้ยงได้อย่างต่อเนื่อง

 วิธีการเพาะฟักและการอนุบาล
- แม่พันธุ์ปูทะเล นำแม่ปูที่มีไข่ในกระดองมาเลี้ยงในบ่อดินในอัตรา 500-100 ตัว/ไร่ นานประมาณ 20-30 วัน ก็จะได้แม่ปูไข่นอกกระดอง โดยระยะแรกจะเป็นไข่สีเหลืองติดอยู่ที่จับปิ้ง และสีไข่จะเปลี่ยนสีส้ม สีเทา และดำในที่สุดในเวลา 10 วัน
- การเพาะฟัก แม่ปูที่ได้ถูกนำไปใส่ถัง 200 ลิตร หรือกล่องโฟมขนาด 40 ลิตร ที่บรรจุน้ำทะเลสะอาด แม่ปูจะวางไข่ในเวลาเช้า ลูกปูที่ฟักออกมาเรียกว่าระยะ
Zoea 1 แล้วย้ายไปอนุบาลในบ่อซีเมนต์ขนาด 2 x 10 x 1 ลบ.ม. ในความหนาแน่น 100-200 ตัว/ลิตร
- อาหารและการให้อาหาร อาหารของลูกปูระยะจะให้ตามตารางต่อไปนี้
ระยะ Zoea 1 Rotifer วันที่ 1-3 ให้ เช้า-เย็น
ระยะ Zoea 2 Rotifer วันที่ 4-6 ให้ เช้า-เย็น
ระยะ Zoea 3 Rotifer+Artemia วันที่ 7-10 ให้ เช้า-เย็น
ระยะ Zoea 4 Rotifer+Artemia วันที่ 11-14 ให้ เช้า-เย็น
ระยะ Zoea 5 Rotifer+Artemia วันที่ 15-18 ให้ เช้า-เย็น
ระยะ Megalopa Artemia +เนื้อปลาบด วันที่ 19-29 ให้ เช้า-เย็น
ระยะ Young Crab เนื้อปลาบด วันที่ 30- ให้ เช้า-เย็น
หมายเหตุ ระยะเวลาการพัฒนาของลูกปูอาจจะมากหรือน้อยกว่านี้ขึ้นอยู่กับความเค็มและอุณหภูมิ
- การอนุบาล ลูกปูระยะ Zoea ต้องให้อาหารที่เพียงพอและถ่ายเปลี่ยนน้ำอย่างสม่ำเสมอจะทำให้ลูกปูแข็งแรงและมีอัตราการรอดตายสูงขึ้น สำหรับลูกระยะ Megalopa จะใส่แสน เพื่อป้องกันการกินกันเองไปจนกว่าลูกปูที่เข้าระยะ Young Crab ไปแล้วประมาณ 2-3 สัปดาห์ จึงนำไปปล่อยในแหล่งน้ำหรืออนุบาลในบ่อดินได้

 

turtle ประวัติเมืองพังงา
        จังหวัดพังงาเดิมเชื่อวันว่าชื่อ "เมืองภูงา" ตามชื่อเขางาหรือเขาพังงาหรือกราภูงา หรือ พังกา (ภาษามลายู แปลว่า ป่าน้ำภูงา) ตั้งอยู่ในตัวจังหวัดพังงาปัจจุบัน ในสมัยก่อนเมืองภูงาขึ้นอยู่กับเมืองนครศรีธรรมราช ในสมัยรัชกาลที่ 2 ชื่อของเมืองภูงาได้ปรากฎอยู่ในทำเนียบข้าราชการเมืองนครศรีธรรมราช เป็นเมืองขึ้นฝ่ายกรมพระสุรัสวดีฝ่ายซ้าย เมืองภูงานี้อาจจะตั้งชื่อให้คล้องจองกับเมืองภูเก็ต และเหตุที่เมืองภูงากลายเป็นเมืองพังงานั้น สันนิษฐานกันว่าน่าจะเนื่องมาจากเมืองภูงาเป็นเมืองที่มีแร่อุดมสมบูรร์ มีชาวต่างชาติมาติดต่อซื้อขายแร่ดีบุกกันมาก และช่าวต่างชาติเหล่านี้คงออกเสียงเมืองภูงาเป็นเมืองพังงา เพราะแต่เดิมช่าวต่างชาติเขียนชื่อเมืองภูงาว่า Phunga หรือ Punga อ่านว่าภูงา หรือพังงา หรือ พังกา ก็ได้


turtleชุมชนในอดีต

        ในท้องที่จังหวัดพังงาปัจจุบัน มีชุมชนขนาดใหญ่ที่เรียกว่าเมืองมาแล้วถึง 4 เมืองเป็นอย่างน้อย คือ เมืองพังงา เมืองตะกั่วป่า เมืองตะกั่วทุ่ง และเมืองคุระคุรอด (หรือคุระบุรี) ซึ่งปัจจุบันชุมชนเหล่านี้มีฐานะเป็นอำเภอต่างๆ ในจังหวัดพังงา ชุมชนเหล่านี้เกิดขึ้นในยุคสมัยที่แตกต่างกันอยู่บ้าง โดยเฉพาะเมืองตะกั่วป่า เชื่อกันว่าเป็นชุมชนขนาดใหญ่ และเป็นศูนย์อำนาจปกครองท้องถิ่นมาตั้งแต่ยุคโบราณที่เริ่มมีการขนถ่ายผู้โดยสารและสินค้าข้ามคาบสมุทรจากตะกั่ววป่า ผ่านเขาสก แม่น้ำหลวง มาออกเมืองไชยาในระยะแรกๆ และชื่อของเมืองตะกั่วป่าในระยะนี้เรียกว่าเมือง “ตะโกลา” ที่ตั้งของตัวเมืองอยู่ที่บ้านทุ่งตึก หมู่ที่ 3 ตำบลเกาะคอเขา อำเภอคุระบุรี ไม่ใช่ที่ตะกั่วป่าปัจจุบัน

        สำหรับเมืองพังงา ตะกั่วป่า ตะกั่วทุ่ง และคุระบุรี ทีมีการสืบทอดต่อเนื่องกันมาถึงปัจจุบันเป็นชุมชนที่เกิดจากการขยายตัวของการผลิตและค้าแร่ดีบุกในสมัยอยุธยา ชุมชนเหล่านี้มีฐานะเป็นเมืองขนาดเล็กขึ้นกับเมืองถลาง และอยู่ในความดูแลของหัวเมืองชายฝั่งตะวันออกโดยเฉพาะเมืองนครศรีธรรมราช หรือไม่ก็ส่งขุนนางผู้ใหญ่จากเมืองหลวงออกไปปกครองโดยตรง เช่น ระหว่างปี พ.ศ. 2319 – 2352 จนกระทั่งพม่าเผาทำลายเมืองถลางและเมืองขึ้นเสียหายอย่างหนักในปี พ.ศ.2352 จึงมีการรวบรวมผู้คนขึ้นใหม่ที่เมืองพังงา จากจุดนี้เองที่เป็นจุดเริ่มต้นของเมืองต่างๆ โดยเฉพาะเมืองพังงา ตะกั่วป่า และตะกั่วทุ่งยุคใหม่

        ก่อนปี พ.ศ.2352 เมืองพังงามีฐานะเป็นเพียงแขวงขึ้นกับเมืองตะกั่วป่า มีชื่อเรียกกันทั่วไปว่า “กราภูงา” หรือบ้านปากน้ำพังงาเป็นทางผ่านจากถลาง ตะกั่วทุ่ง กราภูงา ข้ามเขานางหงส์ไปออกปากลาว ปากพนม แม่น้ำหลวง และเมืองไชยา ในพงศาวดารเมืองถลางกล่าวถึงอาณาบริเวณที่เป็นเมืองพังงาไว้ว่า “เมืองพังงานี้เดิมเป็นเมืองช่องแขวงพื้นเมืองตะกั่วป่า เอาคลอง ถ้ำ แม่น้ำ เป็นแดนคนละฟาก ฝ่ายเหนือน้ำตลอดเข้าป่าดง ใต้น้ำลงไฟฝ่ายลำคลองถ้ำข้าบูรพ์ ได้กับเมืองพังงา ลำคลองตลอดจนไปถังพระอาดเถ้า เกาะยาง เกาะพิงกัน เป็นแขวงเมืองพังงา...ฝ่ายอุดรเมืองพังงา เขาเขมาเหล็กเป็นแดนเฉียงอิสาน ก็ราสูง สองแรกเป็นเขตแดนเมืองพังงา”

        หลังจากพม่าเผาทำลายเมืองถลาง ตะกั่วป่า ตะกั่วทุ่ง ในปี พ.ศ.2352 บ้านเมืองเสียหายอย่างหนัก ชาวเมืองแตกตื่นหลบหนีพม่าไปอาศัยอยู่ในป่าดง และเมืองต่างๆ จึงไม่สามารถจัดตั้งเมืองถลางในเกาะภูเก็ตได้ ต้องใช้วิธีรวบรวมผู้คนที่เมืองพังงาก่อน ในปี พ.ศ.2354 พระยานครศรีธรรมราช (น้อย) เจ้าเมืองนครศรีธรรมราช ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากกรมหมื่นศักดิพลเสพย์ ผู้กำกับราชการกรมพระสมุหกลาโหม ได้อาสาต่อทางราชธานีที่จะเป็นผู้จัดตั้งเมืองถลางขึ้นใหม่ ซึ่งหวังที่จะได้ผลประโยชน์จากการทำเหมืองแร่ในเกาะภูเก็ต แต่เนื่องจาก “เมืองถลางยับเยินมาก ถึงจะจัดแจงตั้งได้แต่ใน 2 หรือ4 ปี ก็ยังหาเต็มภาคภูมิเหมือนแต่ก่อนไม่” จึงทำให้ทาฝ่ายรัฐบาลต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ ซึ่งในที่สุดก็ตัดสินใจให้พระยานครศรีธรรมราช (น้อย) เป็นแต่เพียงผู้ดูแลหัวเมืองถลางและเมืองขึ้นอื่นๆ ส่วนภารกิจในการจัดตั้งเมืองถลางที่พังงานั้นได้มอบให้พระวิเชียรภักดี (เจิม) อดีตยกกระบัตรเมืองตะกั่วทุ่งเป็นผู้ดำเนินการโดยตรง โดยแต่งตั้งให้พระวิเชียรภักดี (เจิม) เป็นผู้ว่าราชการเมืองถลางที่พังงาในปีเดียวกัน

turtleการก่อตั้งเมือง

        การจัดตั้งเมืองถลางที่พังงาครั้งนั้นต้องพบกับปัญหาต่างๆ หลายประการ  เป็นต้นว่า  ปัญหาขาดแคลนข้าวบริโภค  ต้องพึ่งจากเมืองไทรบุรีและกรุงเทพฯ ปัญหาการคุกคามจากพม่าซึ่งยังส่งเรือรบและกองกำลังย่อยๆ ออกมาจับผู้คนที่ตะกั่วป่าและกะเปอร์ไปสืบข่าวคราวอยู่บ่อย ๆ และปัญหาเกี่ยวกับราษฎรและกรมการเมืองที่ตั้งไว้แล้วไม่ยอมไปอยู่ประจำที่เมืองพังงา  เพราะยังเป็นเมืองที่ทุรกันดารและห่างไกลสุดหล้าฟ้าเขียวอยู่ทางฝ่ายรัฐบาลกลาง  ต้องมีสารตราออกมาบังคับบัญชาให้เจ้าเมืองต่างๆ ทางภาคใต้ “ขับต้อนพระหลวง  กรมการและราษฎรขึ้นไป ณ ที่กราภูงา  ไปตั้งบ้านเรือนอยู่ด้วยพระถลาง” ทุกเมืองและเมืองละหลายๆ ครั้ง  โดยเฉพาะเมืองนครศรีธรรมราชถึงแม้ไม่ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้จัดตั้งโดยตรง  แต่ต้องรับภาระเป็นพี่เลี้ยงดูแลความปลอดภัยของเมืองถลางที่พังงาอย่างใกล้ชิดจนกว่าจะตั้งตัวได้  ซึ่งก็เสียเวลานานหลายปี  และจากความดีความชอบที่อุตส่าห์ตั้งเมืองถลางครั้งนั้น  ในปี พ.ศ.2356  ได้โปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนยศพระวิเชียรภักดี (เจิม) เจ้าเมืองถลางขึ้นเป็นพระยาณรงค์เรืองฤทธิ์ประสิทธิสงคราม (เจิม) ดังปรากฏข้อความตอนหนึ่งในสารตราของเจ้าพระยาอัครมหาเสนาสมุหพระกลาโหม  ที่มีไปถึงพระปลัดและกรมการเมืองถลาง ในปี พ.ศ.2356  ตอนหนึ่งว่า “แลซึ่งพระวิเชียรภักดี (เจิม) มีน้ำในอุตสาหะตกแต่งให้ไพร่พลเมืองขึ้นไปตั้งอยู่ ณ ที่กราภูงา  เป็นภาคภูมิลงได้ดังนี้  พระวิเชียรภักดีมีความชอบ  ทรงพระกรุณาให้เลื่อนพระวิเชียรภักดี  เป็นพระยาณรงค์เรืองฤทธิ์ประสิทธิสงคราม (เจิม) พระยาถลาง  พระราชทานสัปทนสักกะหลาดแดงคันหนึ่ง  เสื้อมังกรสีตัวหนึ่ง  ผ้าปูม ผืนหนึ่ง  กระบี่บั้งทองเล่มหนึ่งให้แก่พระยาถลาง

        ในระยะตั้งเมืองถลางที่พังงา ในปี พ.ศ.2365  ร้อยเอกเจมส์  โลว์  หัวหน้าคณะทูตของผู้ว่าการเกาะปีนัง  ที่รับหน้าที่มาเจรจาปัญหาเมืองไทรบุรีกับเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อย) ที่เมืองตรัง  ได้เดินทางไปเยี่ยมเมืองพังงาในระยะที่รอคำตอบจากนครศรีธรรมราช  และได้บันทึกเกี่ยวกับเมืองพังงาไว้มากมายหลายประการ  เป็นต้นว่า “หุบเขาพังงามีความยาวประมาณ ๓ไมล์ กว้างไม่เกิน ๒ ไมล์  ดินส่วนใหญ่เป็นดินเหนียวผสมกับดินสีแดง  และดูเหมือนจะอุดมสมบูรณ์  เนื้อที่ตอนที่กว้างใหญ่ที่สุดของหุบเขามีบรรดากระท่อมกับเรือกสวนตั้งอยู่ส่วนพื้นที่ตรงอื่นๆ เป็นทุดงนา  และทุ่งหญ้าเลี้ยงควาย  เมืองพังงามีผู้คนไม่เกิน ๗๐ หลังคาเรือน  มีประชากรระหว่าง ๖,๐๐๐ – ๗,๐๐๐ คน  เป็นชาวจีนประมาณ ๓๐ หลังคาเรือน  หรือประมาณ ๖๐๐ คน  ๒ ใน ๓ของชาวจีนเป็นชาวหมาเก๊า  มีชาวมลายูหลายร้อยคนกระจัดกระจายอยู่ในอ่าวปากน้ำ  เพราะคนไทยไม่ยอมให้อาศัยอยู่ใกล้ตัวเมือง  ประชาชนส่วนใหญ่ทำงานรับจ้างที่เหมืองแร่  เป็นระยะเวลาครึ่งปีแล้วกลับไปเก็บเกี่ยวข้าวในระหว่างเวลาที่เหลือ  เจ้าเมืองส่งคนไทยไปทำงานที่เหมืองแร่เท่าที่พอใจ  และคนเหล่านั้นจะได้รับแต่เพียงอาหารเท่านั้น  สินแร่ที่ขุดได้จะนำไปขายให้แก่ผู้รับเหมาชาวจีน  และผลกำไรก็ตกอยู่แก่เจ้าเมือง  การน้ำสินแร่ลงมาข้างล่างนั้นบรรทุกมาบนหลังช้างหรือไม่ก็เรือมาด  ซึ่งใช้เวลา ๒ หรือ ๓ วัน...อย่างไร  ก็ตามบรรดานายเหมืองชาวจีนไม่ต้องเสียภาษี  พวกจีนนั้นมักพอในที่จะได้รับประโยชน์จากสิทธิพิเศษภายใต้รัฐบาลสยามซึ่งพลเมืองโดยกำเนิดไม่ได้รับ  พวกเขาได้รับการยกเว้นหน้าที่ซึ่งชาวสยามทุกคนถูกบังคับให้รับใช้รัฐเมื่อถูกเรียกร้อง  ไม่ว่าจะในการเข้ารับราชการทหาร  ช่างฝีมือ  หรืองานกรรมกรรายวัน...

        ถึงแม้เจ้าเมืองพังงา  ถือประโยชน์เอาจากอำนาจที่เขาได้รับและสร้างความร่ำรวยให้แก่ตัวเอง  จากค่าใช้จ่ายของข่าวไพร่ผู้คนของเขาก็ตามแต่การปกครองของเขายังไม่กดขี่มากเท่ากับการปกครองของเจ้าเมืองนครศรีธรรมราช  และประชาชนก็ยังมีความผูกพันต่อเขามากกว่า  หรือพูดอีกอย่างหนึ่งก็คือประชาชนไม่เกลียดเขารุนแรงมากเหมือนที่ชาวเมืองนครศรีธรรมราชเกลียดชังเจ้าเมืองของตน...บรรดาสตรีที่พังงาเก็บตัวอยู่สันโดษมากกว่าสตรีที่ถลาง  ทั้งนี้เพราะพวกผู้ชายในประเทศสยามไม่มีนิสัยอิจฉาริษยา  ผู้หญิงในประเทศนี้ถูกปล่อยให้มีเสรีภาพมาก  แต่...ข้อกำหนดที่พวกผู้ชายต้องมีหน้าที่รับใช้บ้านเมืองปีละหลายเดือน  พวกผู้หญิงจึงต้องแบกภาระงานหนักต่างๆ ที่พวกผู้ชายต้องทำเอาไว้  ฉะนั้นพวกผู้หญิงเหล่านี้ก็ย่อมจำเป็นอยู่เองที่จะต้องหาเลี้ยงตนเอง  ขณะที่สามีของตนไม่อยู่  หญิงพวกนี้  ต้องทำนา  ปลูกผัก  และทอผ้า  หรือมิฉะนั้นก็ค้าขายในตลาดเล็กๆ

        เจ้าเมืองพังงา  มีผู้ช่วย ๒ คน มีรายได้จากแรงงานของประชาชน  เท่าที่จะหาได้จาการค้าขายส่วนตัวของเขา  และเรียกเอาจากการซื้อขายของบรรดาพ่อค้าต่างด้าวที่เมืองนี้  เจ้าเมืองพังงามีสำเภาจีน ๓ ลำ  ซึ่งไปค้าขายยังปีนัง  เรือสำเภาเหล่านี้บรรทุกดีบุก  ข้าวและสิ่งของสินค้าพื้นเมืองเล็กๆ น้อยๆ ไปยังเกาะปีนัง  ขากลับก็บรรทุกผ้า  ผ้าดอกสีต่างๆ สำหรับหุ้มเก้าอี้  เครื่องแก้ว  และเครื่องหัตถกรรมอื่นๆ มา  เจ้าเมืองพังงามิได้ถวายเงินแก่พระเจ้าแผ่นดินเป็นประจำ  แต่เขาส่งไปถวายเมื่อสิ้นกำหนด  ทุก ๓ หรือ๔ ปี  หรือมิฉะนั้นก็นำเอาของมีค่าไปถวายพระองค์  แน่นอนทีเดียวพระเจ้าแผ่นดินทรงได้รับผลกำไรทั้งหมด  ซึ่งเพิ่มพูนงอกเงยขึ้นจากการขายดีบุก”

        หลังจากปี พ.ศ.2352  ภัยจากการคุกคามของพม่าลดลงไปมาก  มีแต่ส่งกองเรือลาดตระเวนออกมาจับคนเท่านั้น  ไม่มีการส่งกองทัพใหญ่มาอีก  เพราะพม่าเริ่มขัดแย้งกับบริษัทอังกฤษในอินเดีย  และในปี พ.ศ.2369  พม่ารบแพ้อังกฤษต้องสูญเสียมณฑลอาระกันและตะนาวศรีให้แก่อังกฤษ  ในระยะเดียวกันนั้นเอง  ทางฝ่ายรัฐบาลจึงได้ย้ายผู้คนจากพังงาไปตั้งเมืองถลางขึ้นใหม่ในปี พ.ศ.2367  และโปรดเกล้าฯ ให้พระยาไชยา (กลับ) ไปเป็นเจ้าเมืองพังงาระหว่างปี พ.ศ.2367 – 2383  ต่อมาพระยาไชยา (กลับ) มีความผิดถูกถอด  เพราะสนิทสนมกับกรมหลวงรักษ์รณเรศ  จึงโปรดเกล้าฯ ให้พระยาบริรักษ์ภูธร (แสง) อดีตเจ้าเมืองไทรบุรีมาเป็นเจ้าเมืองพังงา  จึงมีการเปลี่ยนแปลงระบบการปกครองส่วนภูมิภาคทางหัวเมืองชายฝั่งตะวันตกตอนบนอีกครั้งหนึ่ง  กล่าวคือ  ยกเมืองพังงาขึ้นเป็นเมืองโท  ขึ้นตรงต่อกรุงเทพฯ และโปรดเกล้าฯ ให้เมืองถลาง  ตะกั่วทุ่ง  และตะกั่วป่า  ขึ้นตรงต่อเมืองพังงา  จนกระทั่งพระยาบริรักษ์ภูธร (แสง) ถึงแก่อสัญกรรมในปี พ.ศ.2404  โปรดเก้าฯให้พระยาเสนานุชิต (นุช) อดีตผู้ช่วยราชการเมืองไทรบุรี  พังงาและเจ้าเมืองตะกั่วป่าในขณะนั้นเป็นเจ้าเมืองพังงา   แต่พระยาเสนานุชิต (นุช) น้องชายร่วมมารดาของพระยาบริรักษ์ภูธร (แสง) ไม่ยอมไปรับตำแหน่งที่เมืองพังงา  โดยอ้างว่าเคยชินกับเมืองตะกั่วป่า  จึงขออยู่ที่เดิม  ทางฝ่ายรัฐบาลกลางจึงต้องเปลี่ยนแปลงระบบการปกครองหัวเมืองเหล่านั้นเสียใหม่  กล่าวคือยกเมืองตะกั่วป่าขึ้นเป็นเมืองโทแทนเมืองพังงา  มีพระยาเสนานุชิต (นุช) เป็นเจ้าเมือง  แยกเมืองพังงาและถลางออกจากตะกั่วป่า  ยกเป็นเมืองตรี  ขึ้นตรงต่อกรุงเทพฯ  โปรดเกล้าฯ ให้พระยาบริรักษ์ภูธร (ขำ) บุตรชายคนโตของพระยาบริรักษ์ภูธร (แสง) เป็นเจ้าเมืองพังงาระหว่างปี พ.ศ.2404 – 2437

turtle สมัยกรุงรัตนโกสินทร์-ปัจจุบัน

       อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ปี พ.ศ.2383 เป็นต้นมา เมืองพังงาค่อยๆ ขยายตัวเจริญขึ้นตามลำดับ จาการสนับสนุนส่งเสริมโดยตรงจากรัฐบาลกลาง ดังจะเห็นได้จากตอนที่ถอนพระยาบริรักษ์ภูธร (แสง) มาเป็นเจ้าเมืองพังงา ก็โปรดเกล้าฯ ให้ถอน “ผู้คนแขกเก่าที่ไว้ในสนิท เคยรับใช้สอยอยู่กับ พระยาไทร (แสง) นั้น ก็จัดแจงให้พระยาไทรมาบ้าง จะได้เป็นกำลังราชการมากขึ้นข้างเมืองพังงา ถ้ามันเป้ฯคนผิดและไว้ใจมิได้ก็ผ่อนเอาเข้ามาเสีย ให้มีกำลังเมืองไทยอยู่แต่น้อย และกำปั่นเรือรบ เรือไล่ ปืนใหญ่ ปืนน้อย เครื่องศาสตราวุธ ของพระยาไทรมีอยู่เท่าไร ก็ผ่อนจัดแจงให้พระยาไทรมา เสียให้สิ้น” นอกจากนี้ยังมอบอำนาจให้แก่พระยาบริรักษ์ภูธร (แสง) เป็นผู้สำเร็จราชการเมืองพังงา และหัวเมืองชายฝั่งตะวันตกตอนบนหลายเมือง มีศักดินาสูงถึง 10,000 ในฐานะเจ้าเมืองโท ความมั่งคั่งรุ่งเรืองของเมืองพังงาไม่ได้เกิดขึ้นจากท้องที่ตัวเมืองแต่ขึ้นกับเมืองขึ้นมากกว่า กล่าวคือ บริเวณที่อุดมสมบูรณ์ด้วยแร่ดีบุกจริงๆ นั้น อยู่ที่เมืองถลาง ภูเก็ต และตะกั่วป่ามากกว่าที่พังงา ดังนั้นเมื่อแยกเมืองเหล่านั้นออกไปในปี พ.ศ.2404 ฐานะของเมืองพังงาจึงลดเป็นเมืองตรี เจ้าเมืองมีศักดินาลดลงเหลือเพียงราว 5,000 เท่านั้น ความมั่งคั่งของบ้านเมืองและเจ้าเมืองคงลดลงไปด้วย ดังจะเห็นได้จากในสมัยรับกาลที่ 4 เมืองพังงาเคยรับประมูลทำภาษีปีละ 26,960 บาท เท่ากับเมืองตะกั่วป่าและมากกว่าเมืองภูเก็ต แต่ครั้นถึงปี พ.ศ.2415 เงินภาษีเมืองภูเก็ตสูงขึ้นถึงปีละ 336,000 บาท แต่เมืองพังงากลับสูงขึ้นเล็กน้อย คือรวมปีละ 29,920 บาทเท่านั้น และได้โอนภาษีเมืองตะกั่วทุ่งไปขึ้นกับเมืองตะกั่วป่าในปีเดียวกันด้วย

        ในปี พ.ศ.2433 พระบาทสมเด็จฯ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จพระราชดำเนินประพาสเมืองพังงา ในระยะที่บ้านเมืองสงบ มีสันติสุขพอควรแก่อัตภาพ ได้ทรงบันทึกเกี่ยวกับสภาพของเมืองพังงาในระยะนี้ไว้อย่างน่าสนในว่า “เมืองพังงาไม่เหมือนเมืองอื่น เห็นเขารอบข้าง เป็นเขาสูงๆ ถึงสัก ๘๐๐ ฟิตก็มี ช่องออกไปตะกั่วป่าทาง ๑ ต้องขึ้นเขาสูง ทางไปปากลาวที่ช่องเขานางหงส์ก็เป็นเขาสูงเหมือนกัน เป็นไปมาสะดวกแต่อยู่แต่ตะกั่วทุ่ง...เหมืองดีบุกที่นี่ทำมาช้านาน แต่แร่ที่ดีหมดไป เสียมาก โรยมานานแล้ว เดี๋ยวนี้มีจีนทำอยู่หมดด้วยกัน ๖๐๐ คนเศษ เหมืองใหญ่มีอยู่ ๒ เหมือง คนประมาณ ๓๐ – ๔๐ คนว่าทำเหมืองครากันโดยมาก...ฝนตกมากกว่าเมืองอื่นๆ เพราะเขาสูงล่อให้ตก นาข้างเหนือน้ำมักจะดี ข้างใต้แล้วมักจะเสียด้วยล่มน้ำเป็นพื้น ที่นาก็มีน้อยเหมือนเมืองอื่นๆ ข้าวพม่าเข้าเมืองปีหนึ่ง ๘,๐๐๐ กุหนี หรือ ๕๗๒ เกวียน มากพอใช้ เราชวนให้คิดอ่านปลูกต้นไม้อื่นที่เป็นสินค้าแทนนา พระยาบริรักษ์ (ขำ) เป็นคนแม่นยำและรู้การในบ้านเมืองมากจริง ถามอะไรไม่จนและไม่คลาดเคลื่อน ระวังผิดอย่างเอก...พวกผู้หญิงมาหาคือสุ่นที่พระยาบริรักษ์ (ขำ) กับเป้าน้องที่เฆี่ยนคนตาย เมียชื่ออินเป็นคนในวัง...กับมีพีน้องมาอีกหลายคนด้วยกัน ดูค่อยคล่องแคล่วกว่าพวกตะกั่วป่า...ที่พังงาเขามีผู้หญิงมาก ทำกับข้าวไทยได้ดีๆ เพราะมักจะเป็นชาววังชุม...ให้ตราจุลสุราภรณ์ พระยาบริรักษ์ (ขำ) เพราะเป็นเจ้าเมืองมานานรู้การงานมากแล้วรักษาถนนรนแคมไม่ทรุดโทรม”

        จากบุคลิกลักษณะของพระยาบริรักษ์ภูธร (ขำ) เจ้าเมืองพังงา ซึ่งเป็นคนละเอียดลออรู้การงานในบ้านเมือง และไม่สนใจสะสมเงินทอง การทำเหมืองมีน้อย จึงไม่กระทบกระเทือนเรื่องผลประโยชน์ ในระหว่างปี พ.ศ.2422 – 2433 ซึ่งเจ้าเมืองภูเก็ต ตะกั่วทุ่ง ตะกั่วป่า กำลังประสบปัญหาเก็บภาษีส่งรัฐบาลได้น้อยกว่าที่ประมูลไว้ บางรายต้องคืนภาษี เช่น เจ้าเมืองภูเก็ต เป็นต้น และบางรายถูกจับตัวไป กักขังเร่งภาษีบ้าง ตัวอย่างเช่น ในปี พ.ศ.2435 พระเสนานุชิต (นุช) ค้างภาษีรัฐบาลกลางติดต่อกัน 7 ปี เป็นเงิน 283,315 บาท จึงถูกเรียกตัวไปเร่งเงินภาษีที่ภูเก็ต เป็นต้น แต่ปรากฏว่าเจ้าเมืองพังงาคือพระยาบริรักษ์ภูธร (ขำ) ซึ่งในขณะนั้น “แก่ชราแล้วจักษุมืดมัวทั้ง 2 ข้าง” สามารถนำเมืองพังงาผ่านมรสุมต่างๆ ไปได้ จนกระทั่งเริ่มมีการปฏิรูปการปกครองมณฑลภูเก็ตในปี พ.ศ.2437 พระยาบริรักษ์ภูธร (ขำ) ก็ถึงแก่อสัญกรรม การแบ่งท้องที่ในเมืองพังงาออกเป็นอำเภอและตำบลต่างๆ ตามระบบการปกครองแบบใหม่ จึงตกเป็นหน้าที่ของพระเพชรภักดีศรีพิไชยสงครามฯ (พลาย) พระปลัดเมืองพังงา น้องชายพระยาบริรักษ์ภูธร (ขำ) นั่นเอง ในการแบ่งท้องที่ครั้งนั้น ได้โอนเมืองตะกั่วทุ่งมาเป็นอำเภอหนึ่งของเมืองพังงา และจัดแบ่งเมืองพังงาออกเป็น 4 อำเภอ 24 ตำบล คือ อำเภอกลางเมือง มี 12 ตำบล ได้แก่ ตำบลท้ายช้าง ตลาดใหญ่ ฝ่ายท่าตากแดด นบปริง ป่าก่อ ทับแหวน เผล่ ทุ่งคาโงก บางเตย เกาะยาวน้อย เกาะยาวใหญ่ อำเภอทุ่งมะร้าว มี 6 ตำบล คือ ตำบลทุ่งมะพร้าว ลำภี ลำแก่น ท่าซ่อ นาเตย บางคลี อำเภอทับปุดมี 7 ตำบล คือ ตำบลคลองมะรุ่ย เขาเต่า โคกซอย ใสเสียด บางเหรียง บ่อแสน แลถ้ำทองหลาง อำเภอตะกั่วทุ่งมี 8 ตำบล คือ กระโสม ถ้ำกระไหล ท่าอยู่นากลาง โคกกลอย บางหลาน คลองตะเคียน และบางทอง

         ในปี พ.ศ.2459 ได้เปลี่ยนชื่อเมืองพังงาเป็นจังหวัดพังงา และเปลี่ยนตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองเป็นผู้ว่าราชการจังหวัด ต่อมาเมื่อเกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำในสมัยรัชกาลที่ 7 ได้ยุบตะกั่วป่า ซึ่งมีฐานะเป็นจังหวัดหนึ่งลงในอำเภอ ขึ้นกับจังหวัดพังงา และย้ายที่ตั้งศาลากลางจังหวัดจากที่เดิมซึ่งตั้งอยู่ที่บ้านชายค่ายไปตั้งที่บ้านท้ายช้างในปี พ.ศ.2473 และปี พ.ศ.2515 ได้ย้ายไปตั้งที่ใหม่ที่หน้าถ้ำพุงช้าง ซึ่งเป็นที่ตั้งของศาลากลางจังหวัดปัจจุบัน (ปัจจุบันอาคารดังกล่าวถูกใช้เป็นพิพิธภัณฑ์เมืองพังงา  ส่วนอาคารศาลากลางได้สร้างใหม่อยู่บริเวณหน้าเขารุปช้าง *30/10/59)  ส่วนชื่ออำเภอเมืองก็เปลี่ยนเป็นอำเภอท้ายช้าง ในปี พ.ศ.2459 และกลับมาเรียกว่าอำเภอเมืองพังงา อีกในปี พ.ศ.2481 จนกระทั่งถึงปัจจุบัน

  •  บทความ
  •  Hit 20 อันดับ
  • เอกสารเผยแพร่สถิติการประมง.. (3,157)  รัฐอนุญาตให้จดทะเบียนเรือได้ ตั้งแต่ 27 พ.ย. - 16 ธ.ค.62.. (2,462) การเลี้ยงปูนิ่ม.. (2,069) ข้อมูลฐานด้านประมงในจังหวัดพังงา.. (1,926) ประวัติจังหวัดพังงา.. (975) ติดต่อเรา.. (933) ชีวประวัติ หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต.. (638) จำนวนผู้รับบริการประจำเดือน...ตุลาคม - พฤษภาคม.......ปี..2562...... (620) วันที่ 15-16 กันยายน 2562 นายสุนิติ จิรวงศ์สวัสดิ์ และนายสมประสงค์ ศุภรส เข้าร่วมศึกษาดูงานเกษตรผสมผสาน เกษตรแบบพอเพียง และการเลี้ยงโค-แพะ ภายใต้โครงก.. (507) ประกาศจังหวัตพังงา เรื่อง ขายทอดตลาดพัสดุชำรุดเสื่อมสภาพ โดยวิธีประมูลด้วยวาจา.. (442) ร่วมพิธีหล่อเทียนพรรษา .. (360) ขอเชิญเข้าร่วมประชุมทางไกลเตรียมความพร้อมการใช้งานระบบโปรแกรมประยุกต์ การออกหนังสือกำกับการซื้อขายสัตว์น้ำ (APD) สำหรับเกษตรกร.. (353) 20 ก.พ.62 ได้รับแจ้งโลมาตาย เกยหาดอ่าวเคย  ความยาว 2.10. เมตร ประสานทรัพยากรทางทะเลชายฝั่งตรวจสอบ.. (349) นายสุนิตติ์ โรจน์พิทยากูล ประมงจังหวัดพังงา วางพานพุ่มถวายราชสักการะ รัชกาลที่ 5 ใน “วันท้องถิ่นไทย”.. (344) สอนการทำซั้งเชือก อ.ตะกั่วทุ่ง.. (333) เรื่อง การกำหนดพื้นที่สำหรับกิจการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำควบคุมประเภท การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำในกระชัง การเพาะเลี้ยงหอยทะเล การห้ามใช้เครื่องมืออวนหรือข่ายปร.. (326) ประชุมซักซ้อมความเข้าใจในระเบียบวิธีการสำรวจข้อมูลสถิติ .. (293) เข้าร่วมพิธีลงนามปฏิญญาอนุรักษ์เต่าทะเลแห่งประเทศไทย.. (285) FISHERIES SHOP.. (277) วันทะเลโลก.. (261)